60fps ve HDR: Gerçekte Ne Elde Edersiniz

Kare hızı size nasıl ulaşır

Saniyede 60 kare çekilen bir video, YouTube tarafından herhangi bir 30fps sürümünden ayrı, farklı bir akış olarak saklanır. Aynı dosyaya uygulanan bir anahtar değildir.

Dolayısıyla 60fps elde edip etmemeniz, kontrol ettiğiniz bir ayar olmayan iki şeye bağlıdır: içerik üreticinin o kare hızında yükleyip yüklemediği ve seçtiğiniz kalitenin 60fps varyantının olup olmadığı. İçeriğin çoğu 30fps'dir ve her zaman öyle kalacaktır.

Var olduğu yerde fark, hızlı harekette gerçekten görünür — oyun görüntüleri, spor, hızlı kamera hareketi olan her şey. Konuşan bir kafa videosunda ise neredeyse görünmezdir ve boşuna yarım ila bir dosya kadar fazladan depolama alanına mal olur.

Video düzenleyen herkes için ek bir sorun daha var. Sinema ve televizyon geleneksel olarak saniyede 24 veya 25 karedir ve yüklenen içeriğin çoğu 30 yerine orada durur. Yani bir kalite listesi, içerik üreticinin ne yüklediğine bağlı olarak üç farklı kare hızında akış içerebilir ve hiçbiri etiketlenmez. Bunları bir zaman çizelgesinde karıştırmak, proje bunu işlemek üzere kurulmadığı sürece takılmaya neden olur — ne aldığınızı önemsemenin ana pratik nedeni de budur.

60fps'nin maliyeti

İki kat kare, tarif edilecek yaklaşık iki kat veri demektir, ancak verimli kodlama bunun bir kısmını geri kazanır — ardışık kareler 60fps'de 30fps'ye göre birbirine daha çok benzer, bu yüzden kullanılabilecek daha fazla fazlalık vardır.

Pratik kural: iyi bir ekranda izleyeceğiniz hızlı hareket için 60fps'yi alın, diğer durumlarda bırakın. Kolunuzun mesafesinde bir telefonda birinin konuşmasını izlerken, bu algılayamayacağınız bir şey için harcanan depolamadır — daha geniş boyut sorusu burada ele alınıyor.

Gerçekten daha kötü görünebilecek olan HDR'dir

Yüksek dinamik aralık, sıradan videodan daha geniş bir parlaklık ve renk aralığı saklar. Bunun için üretilmiş bir ekranda sonuç çarpıcıdır. Öyle olmayan bir ekranda ise tamamen oynatıcıya bağlıdır.

Standart bir ekranda gösterilen bir HDR dosyasının, aralığını ekranın gösterebileceğine sığdırmak için dönüştürülmesi — ton eşleme — gerekir. Bunu iyi yapan bir oynatıcı makul bir şey üretir. Bunu görmezden gelen bir oynatıcı, sıradan sürümün olacağından belirgin biçimde daha kötü görünen soluk, gri, tuhaf derecede düz bir görüntü üretir.

Tuzak budur. Biri mevcut en yüksek kaliteyi indirir, bir HDR akışı alır, dizüstü bilgisayarda oynatır ve indirmenin bozuk olduğu sonucuna varır. Hiçbir şey bozuk değildi; dosya ekranın ifade edebileceğinden fazlasını içeriyor ve oynatıcı bu farkı ele almadı.

Çözüm ya doğru ton eşleme yapan bir oynatıcı ya da HDR içermeyen bir kalite seçmektir. Sıradan bir ekranda, sayılar ne derse desin HDR olmayan sürüm daha iyi dosyadır.

Elinizdekini anlamak

Kalite listesi bunu her zaman etiketlemediğinden, dosyayı sonradan kontrol etmek güvenilir yoldur.

1. Windows: sağ tıklayın, Özellikler, Ayrıntılar. Kare hızı doğrudan listelenir.
2. macOS: QuickTime'da açın ve Film Denetçisini Göster'i seçin.
3. Her ikisi: VLC'nin medya bilgisi paneli kare hızını, çözünürlüğü ve renk uzayını tek yerde bildirir.

YouTube'un kendisinde, kalite menüsü 60fps varyantlarını açıkça adlandırır — 1080p yerine 1080p60 — ve HDR içeriğini işaretler. Bu menü, herhangi bir şey indirmeden önce nelerin var olduğunu bilmenin en hızlı yoludur.

Önce oraya bakmak, önemli olduğunda on saniyeye değer, çünkü hiçbir indirici listesinin söyleyemeyeceği bir şeyi söyler: 30fps alternatifinin hiç var olup olmadığını. YouTube yalnızca 1080p60 gösteriyorsa, o zaman herhangi bir araç size o çözünürlükte 60fps verecektir ve 30 elde etmenin tek yolu bir basamak aşağı inmek veya olduğu gibi kabul etmektir.

HDR gerçekte ne saklar

Anlamaya değer, çünkü isim parlaklığı çağrıştırır ama gerçek daha geniştir.

Sıradan video her renk değerini sınırlı bir aralıkta tarif eder — normal bir ekran için yeterlidir ve onlarca yıldır standart budur. HDR bunu aynı anda iki şekilde genişletir: bir görüntünün en koyu ve en parlak kısımları arasında daha büyük bir aralık, ve aradaki daha fazla basamak, böylece geçişler daha yumuşak olur ve parlak noktalar beyaza kırpılmak yerine detayını korur.

Yeterli donanımdaki görünür sonuç, her şeyin daha parlak olması değildir. Bir gün batımının tonlamasını koruması, karanlık bir odadaki aydınlık bir pencerenin dışarıda ne olduğunu göstermesi ve parlak yansımaların beyaz lekeler yerine ışık gibi görünmesidir. Gerçekten bunun için derecelendirilmiş içerikte fark önemlidir.

Sorun şu ki bu, yalnızca tüm zincir onu desteklediğinde işe yarar — dosya, oynatıcı, ekrana bağlantı ve ekranın kendisi. Herhangi bir bağlantıyı kırın ve bir dönüşüm izliyorsunuzdur, ki bu en iyi ihtimalle sıradan sürümle eşleşir, en kötü ihtimalle çok daha kötü görünür. Bu, çoğu insanın alacak konumda olmadığı bir fayda için çok fazla koşul.

Hangisi ne zaman değer

• Oyun görüntüleri: 60fps gerçekten önemlidir. Bu, üretildiği içeriktir.
• Spor ve aksiyon: hızlı kaydırmalarda ve hızlı harekette görülebilir iyileşme.
• Konuşan kafalar, dersler, röportajlar: 30fps yeterlidir ve dosya yarı boyuttadır.
• HDR ekranda HDR: açıkça buna değdiği tek durum.
• Başka her şeyde HDR: oynatıcınız iyi ton eşleme yapmasıyla bilinmedikçe kaçının.
• Düzenleme: projenizle eşleştirin. Kare hızlarını karıştırmak sorun yaratır ve sıradan bir zaman çizelgesindeki HDR görüntü istemeyebileceğiniz bir işlem gerektirir.

Altısından ikisinin daha etkileyici seçenekten uzağa işaret ettiğine dikkat edin. Bu bir kalite kararında alışılmadıktır ve bu ikisinin «en yükseğini al» içine sıkıştırılmak yerine kendi makalesini hak etmesinin nedeni budur.

Sayılar neden her zaman yükselmiyor

İlgili bir tuhaflık: aynı çözünürlükte 60fps bir akış, otomatik olarak bir 30fps akıştan daha büyük değildir ve bir HDR dosyası her zaman sıradan eşdeğerinden daha büyük değildir.

Bunun nedeni kodeklerdir. Üst düzey akışlar sık sık daha yeni, daha verimli kodlama kullanır ve verimlilik kazancı ekstra kareleri veya ekstra renk verisini fazlasıyla karşılayabilir. Bu, 1080p dosyalarını 720p olanlardan daha küçük yapan aynı etkidir — burada ayrıntılı olarak açıklanmıştır.

Bu da bir seçeneğin yanında gösterilen dosya boyutunun tek güvenilir kılavuz olduğu anlamına gelir. «60fps iki kat büyük olmalı» diye akıl yürütmek, tamamen vazgeçmeye değecek kadar sık yanlış beklenti üretir.

Bunun bilinmeye değer bir uyumluluk sonucu da var: o verimli yeni kodekler, tam olarak eski cihazların çözemediği kodeklerdir. 60fps HDR akışı, herhangi bir kalite listesinde eski bir telefonda veya televizyonda oynatılamama olasılığı en yüksek olan şeydir.

Orada iki sorun toplanmak yerine birleşir. Eski bir cihaz kodeği çözebilse bile, bunu saniyede 60 karede yazılımla yapmak 30'a göre iki kat iş demektir, bu yüzden yalnızca sınırda olacak bir dosya takılmaya başlar. Ve donanım desteği olmayan bir cihazdaki HDR akışı, işlemciden onu çözmenin yanı sıra her kareyi ton eşlemesi yapmasını da ister.

Bu da eski donanım için sezgiye aykırı bir kural üretir: listedeki en etkileyici görünen seçenek, izlenemez olma olasılığı en yüksek olandır ve bir basamak aşağı inmek genellikle mükemmel oynayan daha sade bir akış verir. Bir indirme takılıyorsa, denenecek ilk şey budur — farklı bir araç değil.