Downloads bekijken op een smart-tv

Download eerst het juiste bestand

Dit is de stap die bepaalt of de rest werkt, en die gebeurt voordat de televisie er überhaupt aan te pas komt.

Een televisie is geen computer die toevallig een scherm heeft. De mediaspeler is firmware, één keer geschreven, zelden bijgewerkt, en faalt in stilte — een bestand dat hij niet aankan verschijnt gewoon niet in de lijst, zonder uitleg.

Daarom is de nieuwste codec hier de verkeerde keuze, ook al is het bestand kleiner. De codecvergelijking behandelt die afweging; op een tv is het antwoord bijna altijd de oudste, meest compatibele optie.

Route één: een USB-stick

De betrouwbaarste methode, en de enige die helemaal geen netwerk nodig heeft.

1. Formatteer de stick als exFAT of FAT32. exFAT voor bestanden boven 4 GB, FAT32 voor de breedste compatibiliteit met oudere toestellen.
2. Kopieer de bestanden naar de hoofdmap of één simpele map. Diep geneste mappen verwarren sommige televisies.
3. Steek de stick erin en schakel naar de USB- of Media-bron in het invoermenu van de tv.
4. Blader naar het bestand. Verschijnt het niet, dan kan de televisie het formaat niet lezen — het bestand is prima.

De 4 GB-limiet van FAT32 verrast mensen met lange video's. Een speelfilm van twee uur in 1080p kan die overschrijden, en het kopiëren mislukt met een onhandige melding dat het bestand te groot is.

Sommige televisies beperken ook hoeveel bestanden ze in een map tonen, of weigeren niet-Latijnse tekens in namen. Ontbreekt een bestand in de lijst, dan is het de moeite waard om het eerst te hernoemen naar iets korts en eenvoudigs voordat je conclusies trekt.

Route twee: casten

Handig wanneer het werkt, en dat hangt af van wat je bezit.

Chromecast en Google TV kunnen een lokaal bestand afspelen via de Google Home-app of een compatibele speler-app op de telefoon. AirPlay doet hetzelfde vanaf een iPhone, iPad of Mac naar een AirPlay-geschikte televisie. Miracast en schermspiegeling werken breder maar spiegelen het hele scherm, wat de batterij van de telefoon leegtrekt en onderbroken wordt door meldingen.

Het probleem met het casten van een gedownload bestand is dat de telefoon het werk doet — decoderen, soms transcoderen, en verzenden via wifi. Bij een zwakke verbinding hapert het, en bij een lage batterij stopt het.

Voor één video is het de snelste route. Voor een hele avond kijken geeft een USB-stick minder gedoe en betere kwaliteit.

Route drie: een mediaserver

Het juiste antwoord als je dit regelmatig doet en een computer hebt die aan blijft staan.

Software zoals Plex of Jellyfin draait op een computer, indexeert een map met video's en presenteert ze aan de televisie als een app met covers en hervatten waar je gebleven was. De meeste smart-tv's hebben een client-app; consoles en streamingboxen ook.

Het grote voordeel is transcoderen. Kan de televisie de codec van een bestand niet aan, dan zet de server het meteen om, waardoor het compatibiliteitsprobleem grotendeels verdwijnt — je houdt de efficiënte versie en kunt hem toch overal bekijken.

De prijs is de configuratie en een machine die aan blijft staan. Voor iemand met een handjevol video's is dat veel meer dan nodig; voor iemand met een collectie is het het verschil tussen een archief en een gewone map.

Iets om te weten voordat je hieraan begint: transcoderen is zwaar. Een server die 1080p direct omzet heeft een redelijk krachtige processor nodig, en een oude laptop die opnieuw wordt ingezet zal juist haperen bij de bestanden waarvoor je hem wilde gebruiken. Vanaf het begin downloaden in een tv-vriendelijk formaat vermijdt transcoderen volledig en werkt op elke hardware — dat is het thema van dit hele artikel.

Een vierde route die de moeite waard is: de eigen browser van de tv

De meeste smart-tv's hebben een ingebouwde webbrowser, en dat is bijna altijd het verkeerde middel hiervoor — het loont om uit te leggen waarom, want mensen proberen dit vaak als eerste.

Die browsers zijn beperkt, traag om mee te typen met een afstandsbediening, en kunnen vaak helemaal geen bestanden downloaden: er is nergens op de televisie om ze op te slaan. Zelfs als een download lijkt te lukken, komt het bestand meestal ergens terecht waar de mediaspeler niet kijkt.

De uitzondering is een streamingbox of console met een volwaardigere browser en aangesloten opslag, waar het meer als een computer werkt. Op een gewone televisie is downloaden op de telefoon en het bestand overzetten sneller dan het intypen van één URL met een richtingtoets.

Er is een verwante valkuil met tv-apps die mediaplayback vanaf internet beloven. Op een platform waar app-review oppervlakkig is, is dat precies de categorie om te vermijden — een televisie is een apparaat dat de meeste mensen nooit controleren, zelden bijwerken en moeilijk kunnen inspecteren.

Wanneer het bestand niet afspeelt

• Het bestand staat helemaal niet in de lijst. Verkeerde container of codec, of een schijfformaat dat de tv niet kan lezen. Probeer MP4 met H.264 op een exFAT-stick.
• Beeld speelt, geen geluid. Een audiocodec die de televisie mist. Minder gebruikelijk dan het video-equivalent, meestal opgelost met een andere download.
• Geluid speelt, geen beeld. De videocodec wordt niet ondersteund — hetzelfde symptoom hier behandeld.
• Hapert of loopt vast. Ofwel een bitrate die de tv niet volhoudt vanaf USB, ofwel softwarematige decodering. Een lagere kwaliteit lost het meestal op.
• Speelt een tijdje, stopt dan. Vaak een bestand boven de 4 GB op een FAT32-schijf dat onvolledig gekopieerd is.

Een eenvoudige check voordat je de televisie de schuld geeft: speel hetzelfde bestand af op een laptop of telefoon. Werkt het daar wel en op de tv niet, dan is het bestand in orde en mist de televisie een decoder. Faalt het op beide, dan zit het probleem in de download zelf, en is opnieuw downloaden de moeite waard.

Merk op dat elk van deze gevallen wordt opgelost op het moment van downloaden, niet op de televisie. Dat is de algemene vorm van het probleem: een tv geeft je geen diagnose, dus de verstandige strategie is hem iets te geven dat hij heel waarschijnlijk accepteert.

Welke kwaliteit echt de moeite waard is

Televisies zijn de plek waar hogere resolutie echt uitmaakt — het tegenovergestelde van telefoons — maar er is toch een plafond dat de moeite waard is om te respecteren.

Op een normaal groot toestel op normale kijkafstand is 1080p uitstekend en is de stap naar 4K subtiel. Gezien een 4K-bestand meerdere keren groter is, mogelijk de praktische limieten van een USB-stick overschrijdt, en niet door elke mediaspeler van elke tv wordt ondersteund, is 1080p meestal de betere afweging.

720p oogt merkbaar zacht op een groot scherm, op een manier die op een telefoon nooit gebeurt. Dit is de enige context waarin een stap omhoog de opslagruimte waard is, en waar de kwaliteit-versus-grootte-redenering die voor mobiel geldt (hier behandeld) de andere kant op wijst.

Download vooral geen 4K voor een televisie waarvan je niet hebt bevestigd dat hij dat via USB afspeelt. Veel toestellen streamen 4K vanuit een app maar weigeren diezelfde resolutie vanaf een stick, omdat dat twee verschillende stukken software binnen dezelfde doos zijn.