Video Bit Hızı, Basitçe Anlatılıyor

Jargonsuz fikir

Bir videoyu kareler arasında neyin değiştiğinin bir anlatımı gibi düşünün. Bit hızı, bu anlatım için saniyede harcanan kelime bütçesidir.

Kodlayıcıya cömert bir bütçe verin, rüzgârdaki bir ağacın her yaprağını anlatabilsin. Küçük bir bütçe verin, sadeleştirmek zorunda kalsın — pikselleri gruplasın, detayı olması gerekenden uzun tutsun, hızlı hareketin bulanıklaşmasına izin versin. Aynı çözünürlük, aynı süre, çok farklı sonuç.

Kavramın tamamı bu. Geri kalanı sayının nereden geldiği ve neyin onu tükettiğiyle ilgili.

Birim üzerine bir cümle etmeye değer, çünkü insanları şaşırtır. Bit hızı saniyede bit cinsinden ölçülürken dosya boyutları bayt cinsindendir ve bir baytta sekiz bit vardır. Yani 8 Mbps'lik bir video, saniyede kabaca bir megabaytlık depolama tüketir — verilen herhangi bir rakamı hızlıca doğrulamanın yolu da budur. 8 Mbps'de on dakika yaklaşık 600 MB'tır ve bir araç bundan büyük ölçüde farklı bir şey iddia ediyorsa, iki sayıdan biri yanlıştır.

Tipik değerler ve neyi satın alır

Platform videoları genellikle bu aralıkların alt sınırında, hatta altında kalır — genel rakamların düşündürdüğünden daha fazla sıkıştırırlar, çünkü onların ölçeğinde bant genişliği baskın maliyettir. On dakikalık bir 1080p videoyu kendimiz ölçtüğümüzde 69 MB çıktı, tablonun oldukça altında; bu da modern kodlamanın ne kadar verimli hale geldiğini gösteriyor.

Bu aralıkları bir spesifikasyon değil, yön gösterici olarak düşünün. Önemli olan ilişki: bit hızını yarıya indirin, dosya da kabaca yarıya iner; bu noktanın altında bir yerden itibaren görüntü gözle görülür şekilde bozulur.

İçerik neden her şeyi değiştirir

Aynı bit hızı, ekranda ne olduğuna bağlı olarak son derece farklı sonuçlar üretir ve insanları şaşırtan kısım da budur.

Sıkıştırma, kendini tekrar etmeyerek çalışır. Birinin konuştuğu sabit bir çekim kareden kareye neredeyse aynıdır, bu yüzden kodlayıcı farkı saklar ve fark çok küçüktür. Konfeti, yağmur, bir kalabalık, su, ormanda elde tutulan bir kamera: her piksel her karede değişir ve yeniden kullanılabilecek hiçbir şey yoktur.

• Sıkıştırması kolay: kameraya konuşan insanlar, slaytlar, ekran kayıtları, düz renkli animasyon.
• Sıkıştırması zor: spor, dans, havai fişek, yapraklar, film tanesi, elde çekilen her şey.

Bu yüzden 1080p'de kaydedilmiş bir ders, aynı çözünürlükteki bir müzik videosunun bir parçası kadar küçük olabilir ve artefaktları gördüğünüz yer de müzik videosudur.

Değişken bit hızı ve sayının neden bir ortalama olduğu

Modern kodlama eşit şekilde harcamaz. Zor bölümlerde daha çok, kolay bölümlerde daha az veri kullanır; belirtilen bir bit hızının sabit değil ortalama olmasının nedeni de budur.

Bu iyi bir şeydir — sabit bir bütçe, sabit bir çekimde veri israf eder ve hızlı bir çekimi aç bırakırdı. Ayrıca dosya boyutunun bit hızı çarpı süre ile tam olarak tahmin edilemeyeceği, sadece yaklaşık olarak hesaplanabileceği anlamına gelir.

Bu, yaygın bir gözlemi de açıklar: tek bir video içindeki kalite tekdüze değildir. Sakin bölümler mükemmel görünür ve kaotik sahne daha kötü görünür, çünkü kodlayıcının bütçesi tam olarak en çok ihtiyaç duyduğu yerde tükenmiştir.

Yetersiz bit hızı neye benzer

Belirtileri tanımak, sayıyı bilmekten daha kullanışlıdır, çünkü hiçbir şeyi incelemeden bunları görebilirsiniz.

Bloklaşma. Pürüzsüz olması gereken alanlarda düz kareler belirir — gökyüzü, duvarlar, gölgeler. Kodlayıcının bütçesi tükenmiş ve aslında aynı olmayan pikselleri gruplamıştır.

Hareket bulanıklığı. Hızlı hareket bir iz bırakır ya da bir an lapa gibi olur, sonra sahne sakinleştiğinde tekrar keskinleşir. Bir sahneye yetişemeyen değişken bit hızının klasik davranışı.

Bantlaşma (banding). Bir gradyan — bir gün batımı, bir stüdyo fonu — pürüzsüz bir geçiş yerine görünür şeritlere ayrılır. Tonlar arasındaki adımları tarif etmek için yeterli veri yoktur.

Gelip giden detay. Bir çekimde okunaklı olan, bir sonrakinde lapa olan metin ya da ince doku — çünkü çevredeki hareket bütçeyi tüketmiştir.

Bunların dördü de sıkıştırma artefaktıdır ve bir video tekrar tekrar kodlandıkça dördü de kötüleşir. Bunları indirilmiş bir dosyada görmek, tek başına bir aracın onu bozduğu anlamına gelmez — platformun kendi sürümü de aynı görünebilir ve bunu bilmenin tek yolu ikisini karşılaştırmaktır.

Bit hızının önemli olduğu ve olmadığı yerler

Pratik çeviri, çünkü kavram ancak bir kararı değiştirirse işe yarar.

Önemlidir çünkü: kaliteler arasında seçim yapıyorsunuz ve boyutlar çözünürlüğü izlemiyor; doğru çözünürlüğe rağmen bir indirme beklenenden kötü görünüyor; bir şeyi yeniden kodluyor ve bir ayar seçiyorsunuz.

Önemli değildir çünkü: telefonda izlemek için bir kalite seçiyorsunuz — ekran boyutu baskındır; içerik kolaysa, düşük bir bit hızı bile iyi görünür; bir platformun kendi sürümünü indiriyorsanız, zaten onların seçtiği bit hızını alırsınız.

Bu son nokta, çoğu insan için kavramın pratik sınırıdır. Bir platformdan belirli bir bit hızı talep edemezsiniz. Bir çözünürlük seçersiniz ve bit hızı onunla birlikte gelir — bu yüzden gerçekten ölçülen boyutlar teoriden daha kullanışlıdır.

Sesin de bir bit hızı var ve aynı şekilde çalışır

Kavram doğrudan aktarılır, sadece daha küçük sayılarla ve çoğu insanın zaten biraz sezgiye sahip olduğu bir ölçekle.

Ses bit hızı saniyede megabit yerine kilobit cinsinden ölçülür ve platform sesi genellikle 128 ile 192 kbps arasındadır. Denge aynıdır: daha fazla veri, sesin daha sadık bir tarifi anlamına gelir ve belirli bir noktadan sonra normal ekipmanda kimse farkı duymaz.

Farklı olan, dosyanın ne kadarını oluşturduğudur. Bir videoda ses, toplamın küçük bir bölümüdür — birkaç megabayta karşı onlarca. Bu yüzden sadece sesin gerektiği durumlarda yalnızca sesi seçmek, indirmeyi bir yüzde değil bir büyüklük mertebesi kadar küçültür.

Bu, kalite merdiveni hakkında da bir şey açıklar. Ses parçası bir kez kaydedilir ve tüm çözünürlükler tarafından paylaşılır, bu yüzden 360p mi yoksa 1080p mi aldığınızdan bağımsız olarak ses aynıdır. Yalnızca görüntü değişir — asıl olarak dinlemek istediğiniz bir video için daha yüksek bir kalite almaya niyetlendiğinizde bilmeye değer bir şey.

Bit hızı, kodek ve çözünürlük karşılaştırması

Sürekli birbirine karıştırılan üç sayı. Her biri farklı bir işi yapar.

Daha iyi bir kodek, daha düşük bir bit hızıyla aynı kaliteye ulaşır — «daha verimli» demek budur. Bu yüzden daha yeni bir kodekle 1080p bir dosya, daha eski bir kodekle 720p bir dosyadan daha küçük olabilir; bu bir hata gibi görünür ama değildir (karşılaştırma bunu ele alıyor).

Bu yüzden yüksek çözünürlük ve düşük bit hızı en kötü kombinasyondur: çok piksel, onları tarif etmeye yetmeyen veri ve etkileyici bir etikete rağmen bloklu görünen bir görüntü. Tam olarak büyütülmüş (upscale) videonun kendisi budur ve hiç sahip olmadığı bir kaynaktan gelen «4K» da tam olarak bunu üretir.

Tersi kombinasyon hafife alınır: cömert bir bit hızıyla mütevazı bir çözünürlük gerçekten iyi görünür. İyi kodlanmış bir 720p dosyası, herhangi bir ekranda aç bırakılmış bir 1080p dosyasını geçer — iki seçenek arasında karşılaştırabildiğiniz tek şey etiketse hatırlamaya değer bir şey.